CZYM JEST PRZEMOC DOMOWA?

Przemoc domowa to zachowanie, którego celem jest kontrolowanie i podporządkowanie osoby bliskiej. Prowadzi lub może prowadzić do krzywdy fizycznej, psychicznej, seksualnej lub ekonomicznej bądź cierpienia osoby bliskiej , narusza jej prawa i wolności.

Przemoc fizyczna to każde zachowanie, którego celem jest zadanie bólu fizycznego, uszko0dz4enia ciała, pogorszenie zdrowia lub pozbawieni życia ofiary. Przykłady: bicie, policzkowanie, popychanie, ciągnięcie za włosy, wykręcanie rąk, kopanie, duszenie, zadawanie ran, odmawianie koniecznej pomocy medycznej, pozbawianie jedzenia, picia , snu , zmuszanie do zażywania alkoholu, alkoholu.

Przemoc seksualna to każde zachowanie mające na celu zmuszenie ofiary do podjęcia współżycia (seks oralny, analny, sodomia, sadomasochizm), zmuszanie do współżycia z innymi osobami , wyśmiewanie preferencji seksualnych.

Przemoc psychiczna to każde zachowanie, którego celem jest zmniejszanie poczucia własnej wartości, wzbudzanie w ofierze strachu oraz pozbawienie jej poczucia bezpieczeństwa i kontroli nad własnym życiem. Przykłady: ciągłe krytykowanie, powtarzanie,. Że jest głupia, brzydka, że nikt jej nie zechce, oskarżanie, grożenie, upokarzanie, poniżanie, wyzywanie, wmawianie choroby psychicznej , grożenie odebraniem dzieci, izolowanie od rodziny i przyjaciół, wrogie nastawienie dzieci, zabranianie opuszczania domu, stałe kontrolowanie.

Przemoc ekonomiczna to każde zachowanie, którego celem jest ekonomiczne uzależnienie ofiary od sprawcy lub pasożytowanie na jej pracy i zasobach materialnych. Przykłady: zabieranie wynagrodzenia, kart kredytowych, zakazywanie pracy zawodowej, niszczenie rzeczy, odmawianie pieniędzy na dom, kontrolowanie wydatków, ukrywanie informacji o finansach rodziny, zmuszanie do podpisywania zobowiązań (np. kredyt , weksel).

Jeśli doznajesz przemocy nie ukrywaj tego, nie wstydź się. Nie ty jedna znalazłaś się w takiej sytuacji . Szacuje się, że jedna trzecia kobiet na jakimś etapie swojego życia doświadczyła przemocy ze strony partnera lub męża.

Co możesz zrobić kiedy doświadczasz przemocy?

*Porozmawiaj z kimś komu ufasz. Zwróć się o pomoc do przyjaciół, rodziny, sąsiadów. Nie wstydź się. Za przemoc odpowiedzialny jest ten, kto Cię krzywdzi, a nie Ty.

*Nie usprawiedliwiaj przemocy. Nikt nie ma prawa Cię bić ani krzywdzić w jakikolwiek sposób!

*Wzywaj Policję (tel. 997 lub 112) w każdej sytuacji zagrożenia. Za każdym razem domagaj się wypełnienie Niebieskiej Karty. Policja ma obowiązek zareagować na Twoje wezwanie i zapewnić Ci bezpieczeństwo.

*Szukaj pomocy u specjalistów (na odwrocie ulotki). Kiedy uzyskasz wsparcie, pomoc informacje – poczujesz się pewniej.

*Zdobywaj wiedzę prawną. Pamiętaj, że przemoc w rodzinie jest przestępstwem ściganym z urzędu. Często złożonych sytuacji rodzinnych nie da się rozwiązać bez uruchomienia procedur prawnych, takich jak: alimenty, eksmisja czy ograniczenie władzy rodzicielskiej. Poznaj swoje prawa!

*Uwierz, że masz w sobie siłę, żeby zmienić swoje życie.

 

Pamiętaj, że przemoc domowa nie skończy się sama!!!

 

Masz wątpliwości czy jesteś ofiarą przemocy?? -wypełnij poniższy kwestionariusz. Bądź szczera/ry i postaw krzyżyk przy każdym zdaniu, które opisuje relacje między Tobą a Twoim partnerem.

 

Mój partner:

- mówi, że jestem głupia, brzydka i że sobie bez niego nie poradzę,

- podnosi na mnie rękę – bije mnie,

- żąda, abym była posłuszna, rozkazuje mi, co mam robić,

- zmusza mnie do współżycia bądź robienia tego w nieakceptowany dla mnie sposób,

- awanturuje się, gdy nie zrobię obiadu lub porządków na czas, albo nie tak, jak sobie życzył,

- zabrania mi chodzenia do pracy lub szkoły,

- jest chorobliwie zazdrosny i podejrzliwy wobec moich znajomych i rodziny,

- nie daje mi pieniędzy na prowadzenie domu , kontroluje wszystkie moje wydatki,

- zabiera mi dokumenty i pieniądze,

- obraża mnie i poniża w obecności innych osób,

- grozi mi bronią, nożem, siekierą, widłami itp…

- niszczy celowo moje rzeczy osobiste,

- grozi, ze skrzywdzi moich najbliższych,

- zabrania mi spotykać się z rodziną i przyjaciółmi,

- krytykuje i wyśmiewa wszystko, co mówię i robię,

- grozi, że odbierze mi dzieci,

- mówi, że jestem chora psychicznie,

- krzyczy i wydziera się na mnie,

- jest agresywny, gdy mówię mu, że za dużo pije lub proszę aby zrobił coś w domu,

- bije mnie tak, że muszę korzystać z pomocy lekarskiej,

- grozi, że mnie zabije.

Powyższe zdania opisują różne formy przemocy domowej. Jeśli postawiłaś krzyżyk przy którymś z nich, nie bagatelizuj tego i szukaj pomocy! Nikt nie ma prawa traktować Cię w ten sposób. Nic nie usprawiedliwia przemocy!

 

 

OD PRZEMOCY MOŻNA SIĘ UWOLNIĆ!

Decyzja o wszczęciu postępowania karnego przeciwko osobie, do której być może wciąż żywisz uczucia, nie jest łatwa. Brak reakcji może jednak wzmacniać jej poczucie bezkarności. Pamiętaj, jeśli myślisz o opuszczeniu partnera , który Cię znieważa i bije, dokonujesz właściwego wyboru. Chociaż nie jest to proces łatwy i bezbolesny, pozwoli Ci odzyskać poczucie utraconej godności, spokoju i siły. A oto kilka wskazówek, które mogą Ci pomóc.

KROK PIERWSZY to przyznanie się przed sobą, że jesteś ofiarą przemocy ze strony osoby najbliższej. Wiele kobiet minimalizuje lub zaprzecza, że w ich związku dochodzi do aktów przemocy i że żyją w poczuciu ciągłego strachu przed partnerem. Pamiętaj, że nie musisz się godzić na przemoc - każdy ma prawo żyć w związku wolnym od lęku i agresji!

KROK DRUGI to zrozumienie, że nie ponosi się odpowiedzialności za czyny sprawcy przemocy. Kobiety często obarczają się winą za doznawanie krzywdy i cierpienia. Pamiętaj, że nikt nie zasługuje na to, żeby być bitym, poniżanym i wykorzystywanym. Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla stosowania przemocy wobec drugiego człowieka.

KROK TRZECI to szukanie pomocy i wsparcia. Wsparcie mogą zapewnić Ci przyjaciele, członkowie rodziny, ale także psycholodzy, pracownicy socjalni oraz osoby działające w organizacjach pozarządowych. Ważne jest wsparcie emocjonalne, ale możesz także liczyć na pomoc praktyczną w znalezieniu bezpiecznego mieszkania, pracy, środków utrzymania oraz pomoc prawną niezbędną do ukarania sprawcy i uregulowania spraw rodzinnych i majątkowych. Proszenie o pomoc nie jest łatwe, wymaga odwagi i przezwyciężenia wstydu. Pamiętaj jednak, że tu chodzi o zdrowie, a może nawet życie twoje i twoich dzieci.

Masz prawo do błędów i pomyłek. Nie obwiniaj się i nie wstydź, jeśli zdecydujesz się dać partnerowi jeszcze jedną szansę. Wiele kobiet odchodzi i wraca do swoich partnerów zanim uda im się od nich ostateczni uwolnić.

Bądź także świadoma tego, że okres, kiedy konsekwentnie domagasz się ukarania sprawcy i podjęłaś decyzję o rozstaniu, może być niebezpieczny. Może dojść do nasilenia aktów przemocy, gdyż sprawca będzie chciał za wszelką cenę utrzymać swoją władzę i kontrolę nad tobą. Nie poddawaj się jednak, dbaj o swoje bezpieczeństwo i szukaj pomocy!

 

PLAN BEZPIECZEŃSTWA

Jeśli pozostajesz w związku, w którym dochodzi do aktów przemocy, uważnie zapoznaj się z poniższymi wskazówkami i opracuj swój własny plan bezpieczeństwa. Może on któregoś dnia uratować życie Tobie i Twoim dzieciom!

•  Naucz się rozpoznawać zachowanie partnera , abyś była świadoma kiedy zbliża się najgorsze.

•  Naucz dzieci korzystać z telefonu i dzwonić na policję.

•  Jeśli Twój dom ma kilka wyjść – naucz dzieci , jak z nich korzystać.

•  Zidentyfikuj miejsca i ludzi , do których możesz szybko uciec przed agresją (sąsiadka, rodzina itp).

•  Sporządź listę najważniejszych adresów i telefonów i ukryj ją.

•  Przygotuj dodatkowy zestaw ubrań, butów i rzeczy osobistych i zostaw go u przyjaciółki lub rodziny.

•  Oszczędź i schowaj tyle pieniędzy, ile możesz.

•  Ukryj w bezpiecznym miejscu wszystkie ważne dokumenty \, takie jak: dowód osobisty, paszport, karty kredytowe, książeczki zdrowia, dowód rejestracyjny samochodu, akt własności domu, umowę najmu mieszkania, obdukcje lekarskie itp.

•  Zrób dodatkowy komplet kluczy do domu i samochodu i schowaj w bezpiecznym miejscu.

•  Jeśli masz samochód, zadbaj o to, aby w baku była benzyna.

•  Porozmawiaj z rodziną, sąsiadami i znajomymi – ustalcie tajny sygnał, abyś zawsze mogła dać im, znać, że potrzebujesz pomocy.

•  Poproś sąsiadów, aby dzwonili na policję zawsze, gdy usłyszą z twojego domu jakieś niepokojące odgłosy, a sama nie wstydź się wyjść na klatkę lub przed dom i wzywać pomoc.

•  Przygotuj plan opuszczenia domu- zastanów się, gdzie możesz bezpiecznie przenocować z dziećmi (rodzina, przyjaciele, schronisko).

•  Wzywaj policję – żądaj wypełnienia Niebieskiej Karty i zatrzymania sprawcy na 48h, jeśli obawiasz się o swoje zdrowie lub życie.

•  Opowiedz o swoim problemie dzielnicowemu.

•  Jeśli doznałaś obrażeń, poproś lekarza, aby opisał je w karcie.? ??

 

Pamiętaj, przemoc ze strony bliskiej osoby jest przestępstwem, jak każde inne. Nikt nie ma prawa Cię bić, grozić Ci, upokarzać Cię ani w żaden inny sposób naruszać Twych praw. Prawo jest po to, aby Cię chronić, a Ty możesz i powinnaś zgłaszać organom ścigania każdy akt przemocy i domagać się ukarania sprawcy.

 

Skutki przemocy

Jeśli przez lata pozostawałaś w związku, w którym doznawałaś przemocy, nie mogło to pozostać bez wpływu na Twoją psychikę. Zmiany te mogą się objawiać m.in. w tym, że:

- jesteś przekonana, że nie masz wpływu na bieg wydarzeń, rezygnujesz z walki i zaczynasz zachowywać się biernie- nie podejmujesz żadnych działań, aby zmienić swoją sytuację;

-tracisz wiarę we własne siły i własną wartość;

-stajesz się odrętwiała, zmęczona i apatyczna, wykazujesz mniejsze zainteresowanie światem;

-odczuwasz silne poczucie winy i wstydu;

-wykazujesz objawy depresji – masz napady płaczu, ataki paniki i leku, jesteś nadmiernie drażliwa i nerwowa;

-zaczynasz miewać problemy ze snem i łaknieniem;

-wykazujesz skłonności autodestrukcyjne – sięgasz po alkohol, narkotyki i inne używki, myślisz o samobójstwie lub nawet podejmujesz próby odebrania sobie życia, celowo wchodzisz w ryzykowne sytuacje;

-tracisz zaufanie do ludzi i zaczynasz unikać bliższych kontaktów z nim – zamykasz się w sobie.

Wbrew temu, co może wmawiać Ci sprawca, Twój stan psychiczny nie ma nic wspólnego z Twoimi indywidualnymi skłonnościami ani predyspozycjami. Jest natomiast naturalną konsekwencją twojej trudnej sytuacji życiowej . Wymienione cechy myślenia i działania pojawiają się w mniejszym lub większym natężeniu u wielu kobiet, które przez długie lata doświadczały przemocy ze strony męża lub partnera.

Jeśli w swoim zachowaniu lub myśleniu zauważyłaś niektóre z opisanych objawów, nie wstydź się poszukać pomocy psychologa lub nawet psychiatry! Pamiętaj, Twój stan psychiczny i zachowanie jest normalną reakcją na wieloletnie poniżanie, prześladowanie, straszenie, bicie i wykorzystywanie!